Το πασχαλιάτικο γλέντι της Μερόπης φέτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και έγινε μια από εκείνες τις βραδιές που δύσκολα ξεχνιούνται. Αυτό που ξεκίνησε μέσα στον χώρο του καφενείου πολύ γρήγορα αποδείχθηκε μικρό για τη λαχτάρα του κόσμου να βρεθεί μαζί, να πιαστεί στον χορό, να πει ένα τραγούδι, να νιώσει ξανά τη ζεστασιά του χωριού. Έτσι ο χορός, σύντομα άπλωσε κάτω από τον πλάτανο, γέμισε η πλατεία φωνές και χαμόγελα και το γλέντι κράτησε μέχρι τα ξημερώματα, ώσπου έσβησε γλυκά με το τελευταίο μοιρολόι του Σωτήρη Δέσση, αφήνοντας εκείνη τη σιωπή που λέει περισσότερα από πολλά λόγια..
Μπορεί να έλειψε ο Γιάννης Φάκος, και του ευχόμαστε όλοι περαστικά και γρήγορα πάλι κοντά μας, όμως η ψυχή της βραδιάς ήταν εκεί. Ο Σωτήρης με το κλαρίνο, ο Νίκος Οικονόμου με το βιολί, ο Σπύρος Σχίζας με το λαούτο και ο Γιώργος Καλτσουνης με το ντέφι έδωσαν ό,τι είχαν, τόσο στη μουσική όσο και στο τραγούδι, και μας χάρισαν ακόμη ένα ρομπατινό ξεφάντωμα από εκείνα τα ανεπανάληπτα, που κάνουν όλους μας αλλά κι όσους έρχονται από τα γύρω χωριά να φεύγουν γεμάτοι.
Το πιο όμορφο όμως ήταν πως για λίγες ώρες η Μερόπη ξαναζωντάνεψε όπως παλιά. Φωνές, γέλια, πειράγματα, τραγούδια, χορός κάτω από τον πλάτανο και πρόσωπα γνώριμα που έσμιξαν πάλι σαν να μην πέρασε μέρα. Είναι αυτές οι στιγμές που μας θυμίζουν τι σημαίνει να ανταμώνεις στον τόπο σου και να νιώθεις πως όλα βρίσκουν ξανά τη θέση τους.
Το ραντεβού ανανεώνεται από τώρα για τον Αύγουστο, πάλι κάτω από τον πλάτανο, με τα ντολιά μας και το ξακουστό ρομπατινό πανηγύρι μας.
Και του χρόνου να είμαστε καλά, να ξανασμίγουμε με το ίδιο κέφι και την ίδια αγάπη για τον τόπο μας.
Βίντεο: Andreas Maris